Uzbrojenie musi spełniać wymogi dotyczące datowania oraz pokrycia wyglądu w dokumentacji z epoki . Dodatkowo dbamy o odpowiednią grubość stali czy hartowanie, tak by zachować niezbędne bezpieczeństwo.
Broń, którą się posługujemy również ma swoje odpowiedniki w średniowieczu. Nasze są odpowiednio zatępione oraz zaokrąglone, ponadto istnieje całkowity zakaz wykonywania pchnięć bronią. Każdy miecz, topór, halabarda czy tarcza muszą być sprawdzone przez sędziów pod kątem autentyczności, rozmiaru czy wagi.
Na mistrzostwach świata wyróżniamy trzy kategorie dyscyplin, w których walczymy o medale. Warto podkreślić, iż każda dyscyplina ma swój podział na kategorie męskie i damskie:
Pojedynki
Konkurencje toczone w formule 1na1, na mistrzostwach świata rozgrywane w formule 2 rundowej walki, gdzie o wyniku decyduje suma zadanych ciosów bronią. Najczęściej zawodnicy toczą walkę na dystansie 2×1 minuta z 30 sekundową przerwą pomiędzy. W przypadku, gdy różnica zdobytych punktów między zawodnikami jest mniejsza niż 2 może dojść do 30 sekundowej dogrywki. Kategorie pojedynków odpowiadają broni, od której noszą swoją nazwę, mamy więc:
- Miecz i Tarcza
- Miecz Długi
- Miecz i Puklerz
- Broń Drzewcowa
Dodatkową formułą jest tzw. Triathlon, czyli 3 rundowa walka, w które zawodnicy co rundę walczą inną bronią w kolejności: miecz i tarcza, miecz i puklerz, miecz długi.
Profight
Bardziej widowiskowa odmiana starć 1na1, gdzie wachlarz dostępnych technik wychodzi daleko poza samą broń. Tutaj liczone są również mocne uderzenia tarczą (tzw. ranty), kopnięcia, walka w klinczu a nawet obalenia i walka w parterze. Między federacjami mogą istnieć różnice w regulaminie odnośnie m.in. czasu trwania parteru czy ilości rund, niemniej wszyscy stawiają na widowiskowość i wytrzymałość zawodników. Punktacja przypomina tę znaną z walk bokserskich czy gal MMA, z racji szerokiego wachlarza punktacji ten rodzaj walki dzielony jest na kategorie wagowe (dla kobiet od 65kg, dla mężczyzn od 75kg co 10kg w górę)
Grupowe
Tutaj zapominamy o punktacji ciosów, gdyż te mogą padać praktycznie w nieskończoność. Gdy w szrankach znajduje się więcej rycerzy o zwycięstwie decyduje skuteczne obalenie drużyny przeciwnej. Popularnymi technikami są rzuty zapaśnicze, obalenia z wykorzystaniem impetu, siły ciosu czy współpracy w drużynie. Bardzo widowiskowe i pełne zwrotów akcji formuły, które w swoich największych formatach przypominają starcia średniowiecznych oddziałów. Nazwy kategorii wywodzą się od ilości rycerzy wychodzących do walki w pole, mamy więc
3vs3 | 5vs5 | 10vs10 | 16vs16 | 21vs21 | 30vs30
Każda kategoria dopuszcza pewną liczbę zawodników jako rezerwę np. w kategorii 5vs5 cała drużyna liczy 8 zawodników – 5 wychodzi w szranki a 3 czeka na zmianę.
Gra toczy się do 2 wygranych rund. O zwycięstwie decyduje obalenie drużyny przeciwnej (czyli zawodnik upada lub dotyka podłoża trzema punktami np. nogami oraz podpiera się ręką).